stotteren

werkw.

Uitspraak:	[ˈstɔtərə(n)]
Afbreekpatroon:	stot·te·ren
Vervoegingen:	stotterde (verl.tijd enkelv.)
Vervoegingen:	heeft gestotterd (volt.deelw.) Toon alle vervoegingen

moeizaam praten met haperingen en herhalingen van het begin van woorden

Synoniemen

9 definities op Encyclo

'Stotteren' wordt in de ICD-10 omschreven als 'Spraak die wordt gekenmerkt door frequente herhaling of verlenging van geluiden, lettergrepen of woorden of ook wel door herhaalde aarzelingen of pauzes die het vloeiend verloop van de spraak onderbreken. Stotteren begint meestal tussen het tweede en vijfde leven...
spraakgebrek waarbij je het begin van woorden een paar keer herhaalt vb: 'mmmag ik bbbinnenkomen,' stotterde hij moeizaam uitspreken vb: hij stotterde een verontschuldiging Synoniem: hakkelen
1) Psellisme 2) Hesitatie 3) Schutteren 4) Hakkelen 5) Niet behoorlijk uit zijn woorden kunnen komen 6) Totteren 7) Tottelen 8) Stamelen 9) Haperen 10) Haperend spreken 11) Spraakgebrek 12) Gebrekkig spreken 13) Doddelen 14) Moeilijk praten 15) Manier van praten 16) Gebroken praten
Abstract: Bij stotteren is sprake van een probleem in de timing en onderlinge afstemming van de bij het spreken betrokken motorische processen. Bij een aanleg tot stotteren bepalen interne of externe problemen of iemand ook echt gaat stotteren.
Ga naar een dokter of huisarts! Volg geen adviezen over gezondheidsklachten van het internet op. [basiswoordenlijst groep 6]

Herkomst volgens etymologiebank.nl

Vraag & Antwoord voor je slimme speaker

De verleden tijd van stotteren is 'stotterde'. Het voltooid deelwoord is 'heeft gestotterd'.

'moeizaam praten met haperingen en herhalingen van het begin van woorden'

stotteren spel je S T O T T E R E N

Andere woorden voor stotteren zijn hakkelen, haperen, schutteren en stamelen.

Op andere websites

Recentelijk gezocht